Online woede wordt fysiek: bedreigingen tegen AI-bedrijven

Iemand sloop de lobby binnen. Geen grap. Geen protest. Iemand liep Anthropic's gebouw binnen en verklaarde dat een CEO vermoord zou worden. Vijf dagen eerder had iemand geprobeerd het huis van Sam Altman op te blazen. Dit is niet langer de retoriek van reactiedraden; het is de griezelige migratie van online woede naar fysiek gevaar.

De Wall Street Journal heeft een reeks incidenten opgespoord die als een thriller leest: doodsbedreigingen, onheilspellende manifesten, een vermoedelijke poging tot bomlegging, en vreemden die naar banen solliciteren met de expliciete intentie personeel te intimideren. Doelwitten zijn onder meer hoogprofiel AI-bedrijven en zelfs kleinere firma's die AI-projecten verzekeren. De rode draad is helder: publieke woede over de door AI veronderstelde bedreiging voor banen en de samenleving is verhard tot een reële bedreiging.

Waarom is de toon zo snel veranderd? Omdat angst voor automatisering ophoudt abstract te zijn zodra ze levensonderhoud, gemeenschappen en huizen raakt. Mensen drukken op de verzendknop voor een dreigboodschap en soms overschrijden ze daarna de grens. In één geval werd een verdachte gearresteerd nabij Altman's huis en aangeklaagd voor poging tot moord en brandstichting; onderzoekers zeggen dat ze een verklaring vonden die aanmoedigde tot aanvallen op AI-leiders en investeerders. In een ander geval bedreigde iemand die onder een alias bij Anthropic solliciteerde de kinderen van medewerkers. Weer een ander, een man in Oklahoma die gefrustreerd was over een terugbetaling, waarschuwde voor gewapende vergelding nadat hij geen menselijke klantenservicemedewerker kon bereiken.

Digitale intimidatie is ook toegenomen. Beveiligingsonderzoekers melden ongeveer een zevenvoudige stijging in online dreigingen tegen AI-bestuurders en datacenters tussen het late winterseizoen en de lente. Aanvallen die hacken en schade combineren. Doxen. Gecoördineerde intimidatiecampagnes. De intimidatie treft bedrijven van elke omvang, van bekende namen tot kleinschalige startups die plotseling in hetzelfde vizier komen te liggen.

Nico Lacqua, CEO van een kleine AI-verzekeringsstartup genaamd Corgi, zette het ronduit: "We hebben een dikker vel gekregen." Nadat vandalen de bus van het bedrijf hadden vernield, zegt Lacqua dat hij geen andere keuze had dan de beveiliging bij een bedrijfscafé in San Francisco op te voeren. Dat is de nieuwe realiteit: ingenieurs en leidinggevenden rekenen bewakers, camera's en particuliere beveiligingsbedrijven mee in budgetten die vroeger bijna uitsluitend op onderzoek en ontwikkeling (R&D) en cloud-uitgaven waren gericht.

Het geld volgt de angst. In 2025 meldde ongeveer 38 procent van de S&P 500-technologiebedrijven uitgaven voor bescherming van leidinggevenden, een duidelijke stijging vergeleken met vier jaar eerder. Palantir verhoogde de beveiligingsuitgaven in één jaar met ongeveer 150 procent, waardoor de rekening dicht bij $3 miljoen uitkwam. Het beveiligingsbudget van Oracle steeg met circa 85 procent tot $5,6 miljoen, waarbij een groot deel bestemd was voor de bescherming van de woning van Larry Ellison. Ook de beschermingskosten van Salesforce liepen op tot ongeveer $4 miljoen. Dit zijn geen modecijfers; het is verzekering tegen bedreigingen die levens kunnen kosten of operaties kunnen stilleggen.

Het is verleidelijk dit te reduceren tot een verhaal over cijfers, budgetten en arrestaties, maar er is een culturele kant die moeilijker te meten is. Wanneer gemeenschappen zich bedreigd voelen door technologische verandering, kan het debat snel radicaliseren. Alex Karp, CEO van Palantir, vatte het scherp samen op een conferentie: wanneer mensen te horen krijgen dat hun banen zullen verdwijnen, kan geweld volgen. Het is een directe beoordeling en het wijst op een bredere tekortkoming, een kloof tussen hoe techleiders de toekomst communiceren en hoe gewone mensen die beleven.

Bedrijven proberen die kloof te dichten. Ze heroverwegen niet alleen beveiligingsperimeters maar ook hoe ze bezorgde werknemers, buurtbewoners en regelgevers betrekken. Sommigen breiden transparantieprogramma's uit, anderen verhogen lokaal aannemen en community outreach. Geen van deze maatregelen is een wondermiddel. Vertrouwen, eenmaal aangetast, is traag te herstellen.

Het huidige moment maakt duidelijk dat debatten over AI niet langer beperkt zijn tot academische papers of opinieartikelen; ze spelen zich af bij voordeuren en bij de poorten van datacenters. Als de sector de toon wil veranderen, moet zij technische vooruitgang snel koppelen aan duidelijke maatschappelijke toezeggingen, en snel handelen. Anders zal de woede op internet de straat blijven opzoeken.