20-inch opvouwbare iPad van Apple: ambitieus of nutteloos

Een 20-inch iPad die als een boek opvouwt, klinkt als het type apparaat dat Apple zou presenteren onder perfect podiumlicht, met een slow-motion scharnieranimatie en een publiek dat probeert te beslissen of ze net de toekomst hebben gezien. Binnen Apple zou die toekomst zich naar verluidt al hebben gevormd. De moeilijkere vraag is of het ooit het laboratorium verlaat.

De meeste geruchten over opvouwbare Apple-apparaten draaien om de zogenaamde iPhone Fold, algemeen verwacht als Apples eerste serieuze stap naar vouwschermen. De opvouwbare iPad is echter vreemder en veel ambitieuzer. Volgens Mark Gurman van Bloomberg ontwikkelt Apple een apparaat met een scherm van ongeveer 20 inch wanneer geopend, iets dat neerkomt op bijna twee iPad Pro’s naast elkaar.

Dat is geen toevallig experiment. Gurman zegt dat het project een prioriteit is geweest voor John Ternus, Apples hoofd hardware-engineering en de leidinggevende die naar verluidt vanaf 1 september klaarstaat om CEO te worden. Als een toekomstige leider van Apple een dergelijk product ondersteunt, let men op. Toch staat de geschiedenis van Apple vol gepolijste prototypes die nooit producten werden.

Het probleem om een reusachtige iPad als normaal te laten voelen

De aantrekkingskracht is duidelijk. Een opvouwbare iPad zou een draagbare creatieve studio kunnen worden, een gigantisch leesoppervlak, een multitaskingmonster, of een lichtere vervanger voor het tegelijk dragen van een laptop en tablet. Op papier is het precies het soort categorie-doorbrekend apparaat waar Apple naar streeft.

Dan komt de realiteit binnen met een scharnier.

Mensen die bekend zijn met het werk vertelden aan Bloomberg dat de opvouwbare iPad mogelijk een prototype blijft vanwege hardnekkige ontwerpproblemen. Het scharnier is de duidelijke hoofdpijn, maar niet de enige. Hoe maak je een vouwbare tablet stevig zonder dat het op bagage gaat lijken? Waar komt de toetsenbordervaring te liggen? Zouden gebruikers op glas typen over een enorm oppervlak, een accessoire bevestigen, of het meer als een draagbare desktop behandelen?

Het gewicht kan de droom even goed ondermijnen. Sommige prototypes zouden ongeveer 3,5 pound wegen (ongeveer 1,6 kg), waarmee het apparaat in MacBook Pro-territorium terechtkomt. Dat is een gevaarlijke positie voor een iPad. Tablets moeten moeiteloos aanvoelen. Zodra een apparaat iets wordt dat je met beide handen ondersteunt en waarvoor je twee keer nadenkt voordat je het meeneemt, begint de magie te vervagen.

Apple heeft het idee eerder al op pauze gezet. De ontwikkeling zou in 2025 zijn stilgevallen vanwege hoge kosten, technische complicaties en twijfel of genoeg mensen daadwerkelijk zo'n apparaat zouden kopen. Dat laatste punt is van belang. Opvouwbare tablets zijn niet bepaald een mainstream obsessie, en premium experimentele hardware is een gevoeliger onderwerp binnen Apple geworden na de moeizame vroege ontvangst van de Vision Pro.

De timing maakt alles ook gecompliceerder. Als Ternus daadwerkelijk Apples volgende CEO wordt, verandert zijn functie van de ene op de andere dag. Een hoofd hardware kan een exotisch apparaat persoonlijk door moeilijke fasen duwen. Een CEO moet voor het ontbijt toeleveringsketens, marges, diensten, AI-strategie, aandeelhouders, retaildynamiek en de volgende iPhone-cyclus afwegen.

Intussen lijkt de iPhone Fold de veiligere gok. Het past in een bestaande wereldwijde markt, beantwoordt jarenlange consumentenvragen en geeft Apple een direct antwoord aan Samsung en andere makers van vouwbare telefoons. Een massieve opvouwbare iPad is minder voorspelbaar. Het kan mobiele productiviteit herdefiniëren. Het kan ook een dure curiositeit worden met een klein publiek.

De opvouwbare iPad is niet dood, maar voelt niet langer onvermijdelijk.

Dat is misschien het meest Apple-achtige deel van het verhaal. Het bedrijf wacht vaak tot een technologie rijp genoeg lijkt, en arriveert dan laat met een versie die plotsklaps logisch is. Maar een 20-inch vouwbare tablet vraagt om meer dan geduld. Het heeft een bestaansreden nodig die sterker is dan spektakel. Als Apple die reden niet vindt, kan de grote vouwbare droom van de volgende CEO precies daar blijven waar die nu staat: indrukwekkend, duur en verborgen achter gesloten deuren.